Column
Het gesputter der wanhoop
04 juni 2008
Een column door Olivier Peeters
Nu dit land - of wat er nog voor moet doorgaan – in een nooit geziene crisis ondergedompeld wordt, dringen de drukkende temperaturen dezer dagen ongetwijfeld meer dan ooit door tot de Wetstraat 16 van Yves Leterme. Dat is ook logisch, beide landsdelen hebben immers totaal andere prioriteiten. Prioriteiten die nood hebben aan een eigen beleid, specifiek afgestemd op de verschillende Gemeenschappen en Gewesten.
Ook al is het maar tijdelijk meer, ‘
le train belge’ sputtert voorlopig afgepeigerd voort. Wanneer de verlossende eindhalte bereikt zal worden, is vrij moeilijk te voorspellen. Toch groeit dag in dag uit het besef dat België op (korte) termijn ten dode opgeschreven is.
Zo moeilijk het voor Vlamingen en Franstaligen is om samen een Belgisch potje te koken, zo makkelijk blijkt het te zijn om er samen een Belgisch potje van te maken. ‘Goed bestuur’, een uitdrukking die naar aanloop van de verkiezingen meermaals kwam bovendrijven, is ver zoek. De tegenstellingen tussen noord en zuid en de uiteenlopende belangen tussen de verschillende partijen onderling zijn te groot om nog maar van een bestuur an sich te kunnen spreken.
In Lier en Koningshooikt kunnen we daarover meespreken. Nadat alle partijen kort na de stembusgang opgingen in een ‘allesomvattende’ monstercoalitie, mocht het Vlaams Belang als enige én grootste politieke fractie plaatsnemen op de oppositiebanken. In het kader van de politieke correctheid werd de wil van de kiezer, die met overtuigende kracht de kaart trok voor een ‘Leefbaar Lier’, zonder schroom aan de kant geschoven.
Een samenraapsel van onverzoenbare partijstandpunten zou voortaan het beleid bepalen. Dat alleen was reeds voor aanvang van de legislatuur gedoemd om te mislukken. Met het ontstaan van de monstercoalitie werd elke mogelijkheid op een goed en eensluidend beleid immers onmiddellijk op de helling gezet.
Terwijl bij de hogere overheden elk dossier gebukt gaat onder (communautair) gekibbel, gebeurt in onze stad eigenlijk net hetzelfde. De meerderheidspartners geraken het onderling niet eens en jagen elkaar meermaals op de kast. Van ‘goed bestuur’ kan gewoonweg in de verste verte geen sprake zijn, zelfs niet met de beste wil van de wereld. Iets wat de monstercoalitie natuurlijk te allen tijde zal ontkennen. Zij zullen hoe dan ook verder ploeteren, omdat het niet anders kan en omdat het moet. Het gesputter der wanhoop duurt met andere woorden voort. Alleen vraagt eenieder zich stilaan af ten koste van wat…
Categorie: