Column

LINKS-LIBERALE MARLEEN?

Een column door Jan Van Gorp

Wat is dat toch met Marleen Vanderpoorten?
Zonder blikken of blozen laat ze zich als Vlaams volksvertegenwoordiger benoemen tot Voorzitter van het Vlaams Parlement, terwijl ze tegelijkertijd haar ambt als burgemeester blijft uitoefenen. Alleen dit laatste vergt al een voltijdse inzet.

Het is interessant eens te herlezen wat Marleen zélf in 1997 schreef over politiekers die mandaten cumuleren, en we citeren: “ …laat cumulards slechts voor één enkel mandaat betaald worden. Er zal snel duidelijk worden wie idealist is en wie opportunist…”

En och, dat is lang niet de enige tegenspraak in wat Marleen zegt en wat ze doet. Zo stelt ze zich de laatste tijd bijvoorbeeld graag voor als “links-liberaal”. Maar wat bedoelt ze daar eigenlijk mee?

De historici weten hoe in het Frankrijk van de revolutietijd de katholieken rechts van de voorzitter van de Assemblé gingen zitten, en de anti-christenen links. De begrippen ‘rechts’ en ‘links’ hadden aanvankelijk dan ook enkel betrekking op de kloof tussen gelovigen en vrijzinnigen. En het heeft méér dan een eeuw geduurd voordat deze begrippen ook gebruikt werden voor andere omschrijvingen dan voor de opdeling van de parlementariërs in fracties.

Thans hebben ze echter alle religieuze connotatie verloren, ‘links’ en ‘rechts’ zijn begrippen geworden uit de politieke economie. In het hedendaagse spraakgebruik, is een liberaal dus rechts. Hij kán zelfs niet links zijn. Want, steeds volgens hedendaagse opvattingen, stelt ‘links’ de vrije markteconomie ter discussie, terwijl ‘rechts’, en zeker de liberalen, daar juist een geloofspunt van maken.

Wie het begrip “links-liberaal” hanteert, bezondigt zich aan een contradictio in terminis. Wie beweert links-liberaal te zijn, is gewoonweg blijven steken in een begrippenwereld van één tot twee generaties geleden, en kraamt derhalve reactionaire praat uit.

Tenzij we ons erg vergissen, hebben we Marleen Vanderpoorten trouwens nooit een woord horen zeggen dat in economisch opzicht voor ‘links’ kon doorgaan. Ze blijft duidelijk wél gehecht aan de antiklerikale familietraditie van vorige eeuw en aan de daarbij passende verouderde terminologie.

‘Links’ is inmiddels, net als ‘verdraagzaamheid’ en ‘democratie’, een van die trendy containerwoorden geworden, waarmee media en politiekers graag uitpakken. Het probleem van mensen als Marleen is dat ze niet durven ingaan tegen het heersende ‘politiekcorrecte’ denken dat van “rechts” een scheldwoord heeft gemaakt.


Categorie: